Dagboek van een invaljuf #1

10 februari 2018Marcelina

Vandaag het eerste bericht van de serie ‘dagboek van een invaljuf’. Uiteraard wordt dit gedeelte alleen geschreven door Marcelina, want Dirk is geen juf en ook geen meester. Ik geef jullie in deze serie een kijkje in mijn leven. Hoe het is om invaljuf te zijn en wat ik beleef.

Waarom ben ik een invaljuf?
Ik ben in maart 2017 afgestudeerd aan de VIAA in Zwolle. Ik heb daar de pabo gedaan in 4,5 jaar. Ik kon meteen aan de slag bij een vereniging, maar op invalbasis. Ik kreeg geen vaste uren. Ik ben in april op de Veluwe gestart voor 2 dagen als invaljuf en later kreeg ik er 2 dagen bij in een ander plaatsje. Dit was in het speciaal onderwijs. Ik had het op beide scholen naar mijn zin, maar ik had getekend tot de zomervakantie. Dit wist ik van tevoren en de kans op een baan was daar gewoon niet. Ik stond nog steeds ingeschreven bij een vereniging in de buurt. Hier startte ik na de zomervakantie als invaljuf. Ik kreeg een aantal uren vanwege een zwangerschapsverlof en voor de rest was ik oproepbaar. Sinds januari werk ik iets minder uren vast en ben ik voor de rest oproepbaar. Ik heb dus geen vast contract en die krijg ik ook nog niet. Dus daarom invaljuf.

Wat is er leuk aan invaljuf zijn?
Allereerst dat ik kan vertrekken zodra de school uit is (op oproepbare dagen dan.) Ik kijk het werk van de kids na en ik kan weg. Verder zie ik heel veel klassen voorbij komen en kom ik op veel verschillende scholen terecht. Niet alle rekenmethodes vind ik even prettig en dan is het een voordeel dat je wisselt van school. Verder kom ik ook heel veel lieve kids en klassen tegen. Soms is het dan echt jammer dat je er niet veel vaker komt. Zo had ik laatst een groep 5 op maandag. Ik vond het echt een leuke klas en de klas was blijkbaar ook blij met mij. Ik ging met 10 tekeningen naar huis waar al mijn lievelingskleuren op stonden. Ik vind groep 5 eigenlijk ook de leukste klas om les aan te geven.

Wat is het nadeel van invaljuf zijn?
Dat ik steeds moet opstarten in een andere klas. Ik ken de kids niet, de kids kennen mij niet en ik weet niet zo goed wat de gewoontes van de klas zijn. Elke school werkt anders, maar ook op elke school vind je andere klassen. Je moet het maar net treffen. Ook is het nadeel dat je als invaljuf niet opgeroepen wordt en dan zit je dus thuis. Nu vind ik thuiszitten niet erg, want dan ga ik lekker naar Dirk toe om daar te knutselen, maar ik krijg dan ook geen geld en dat is minder leuk. Je hebt dus geen vaste uren. Ik vind het ook lastig dat ik soms ‘probleemklassen’ krijg. Van die klassen waarbij de juf haar dagen uittelt tot haar duo-collega komt zeg maar. Ook vind ik het lastig om aan een groep 8 les te geven als je de klas niet kent. Nu heb ik geen problemen met een groep 8, maar ze zijn toch lichtelijk aan het puberen en als jij de klas niet kent, gaan ze je enorm uitdagen. Uitzonderingen zijn er natuurlijk ook hoor.

Leuke momenten?
Ik noemde net al het voorbeeld van een groep 5, maar ik kan ook enorm genieten van andere klassen. Zo merk ik dat kinderen uit groep 7 vaak heel  hardwerkend zijn. Kinderen uit groep 3 en 4 zijn vooral nog heel schattig. Mijn voorkeur ligt wel echt bij de bovenbouw. Ook kan ik genieten van kleuters hoor,  maar ik blijf een bovenbouwer. Momenteel werk ik 1,5 dag in een groep 0 en dit is echt enorm omschakelen. Gelukkig pak ik daarnaast zoveel mogelijk bovenbouw uren aan. Ik heb aan het begin van het schooljaar een dag lesgegeven aan een groep 5 in een plaatsje iets verderop. Dit was een pittige klas qua gedrag, maar de meiden waren echt heel lief. Zo kreeg ik aan het eind van de dag dit knutselwerkje. Daar kan ik dus echt zo blij van worden:

Ik krijg dus heel vaak tekeningen en knutselwerkjes. Ik bewaar veel, maar eens in de zoveel tijd gooi ik ook een deel weg. Als juf kun je ook niet alles bewaren. Ik heb met kerst van leerlingen zelfs een kerststukje gekregen dat ze zelf hadden gemaakt. Ik heb het vorige week weggegooid, omdat de appeltjes rot waren, maar het doet mij echt goed dat kinderen moeite voor jou willen doen. Geeft toch aan dat je als juf iets voor ze betekent. Als invaljuf heb je het niet altijd even makkelijk. Als juf trouwens ook niet. Dus deze dingetjes geven weer aan dat je waardering krijgt voor je werk van de kids. Meteen weer positieve stimulatie om door te gaan. Het leven van een juf is niet altijd makkelijk, maar dat is niet een baan. Elke baan heeft 2 kanten. Tenminste, dat denk ik.

Zijn er meer invallers die dit lezen? Herkenbaar?

Marcelina

Leave a comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Prev Post

Boheems Zwitserland

9 februari 2018

Next Post

Airbnb tips

13 februari 2018